با آغاز پخش سریال تلویزیونی «ساهره» در ایام ماه مبارک رمضان ۱۴۰۴، یکی از پرسشهای متداول میان بینندگان، پیرامون عنوان این مجموعه و معنای دقیق لغوی آن شکل گرفته است. بسیاری از مخاطبان در مواجهه با نام این اثر، در مورد نگارش صحیح آن تردید دارند و مایلاند بدانند که آیا منظور از آن، «ساحره» به معنای جادوگر است یا واژهای با معنای متفاوت.
در پاسخ به این پرسش باید تصریح کرد که نام صحیح این مجموعه «ساهره» (با حرف سین) است. برخلاف تصور رایج که ممکن است به دلیل تشابه آوایی، ذهن را به سمت مفاهیم جادو و جادوگری سوق دهد، این سریال هیچ ارتباطی با این موضوعات ندارد. «ساهره» کلمهای با ریشه عربی است و در لغت به کسی اطلاق میشود که دچار بیخوابی شده و شب را بدون فرو رفتن در خواب سپری کرده است.
انتخاب این نام برای سریالی که در فضای معنوی ماه رمضان پخش میشود، انتخابی هوشمندانه و نمادین است. در واقع، سریال «ساهره» معنای عمیق این واژه را در بستر داستانی خود به تصویر میکشد. داستان درباره فردی است که به دلیل شرایط خاص زندگی و آگاهی از نزدیکی پایان عمر، گویی دچار نوعی بیداری و بیخوابی معنوی شده است. او تمام تلاش خود را به کار میبندد و خواب را بر چشمان خود حرام میکند تا در فرصت کوتاهی که برایش باقی مانده، به اهداف انسانیاش دست یابد و گذشته خود را جبران کند.
بنابراین، «ساهره» در این مجموعه استعارهای از بیداری، هوشیاری و تلاش مستمر انسانی است که برای رسیدن به معنای حقیقی زندگی، از آسایش و خواب چشمپوشی کرده است. این مفهوم با رویکرد «مرگآگاهی» که درونمایه اصلی سریال را تشکیل میدهد، پیوندی تنگاتنگ دارد و مخاطب را به تاملی عمیق درباره فرصت زیستن و مسئولیتهای انسانی دعوت میکند
