اصغر نصیری، کارگردان، تهیهکننده، تدوینگر و طراح صحنهٔ سینمای ایران، شامگاه ۱۰ آذر ۱۴۰۴ درگذشت. او که چند روزی به دلیل مشکلات شدید تنفسی در بخش مراقبتهای ویژهٔ بیمارستان غیاثی بستری بود، سرانجام در ساعت ۱۹ همان روز جان به جانآفرین تسلیم کرد. داود موثقی، کارگردان سینما، این خبر را تأیید کرد و گفت که با وجود تلاشهای کادر درمان، امکان نجات جان او وجود نداشت.
خانهٔ سینما و کانون کارگردانان سینمای ایران در پیامهای جداگانهای درگذشت این عضو پیوستهٔ خود را به جامعهٔ هنری و خانوادهٔ ایشان تسلیت گفتند. تا لحظهٔ نگارش این گزارش، جزئیات مراسم خاکسپاری اعلام نشده است.
بیوگرافی و آغاز راه
اصغر نصیری در شهر میانه (آذربایجان شرقی) زاده شد. او فارغالتحصیل رشتهٔ کارگردانی از مجتمع آموزشی سینما بود و فعالیت حرفهای خود در سینما را از سال ۱۳۷۰ با عناوین برنامهریز، دستیار کارگردان و تدوینگر آغاز کرد. نصیری از همان ابتدا به عنوان یک سینماگر «چندوجهی» شناخته میشد؛ کسی که هم پشت دوربین میایستاد، هم تدوین میکرد، هم صحنه طراحی میکرد و هم تهیهکنندگی و نویسندگی را تجربه کرده بود.
او عضو پیوستهٔ کانون کارگردانان سینمای ایران و عضو انجمن تهیهکنندگان مستقل سینمای ایران بود.
اولین گام بلند: «مجروح جنگی»
نخستین تجربهٔ کارگردانی بلند سینمایی اصغر نصیری، فیلم «مجروح جنگی» (۱۳۷۷) بود که خود نیز سرمایهگذار آن بود. این فیلم در هفدهمین جشنوارهٔ فیلم فجر و همچنین جشنوارهٔ فیلم دفاع مقدس حضور داشت و نقطهٔ عطف مهمی در کارنامهٔ او به شمار میرود.
فیلمشناسی مهم (به ترتیب زمانی)
کارگردانی (فیلم بلند و تلهفیلم):
- مجروح جنگی (۱۳۷۷)
- لوکوموتیوران (۱۳۷۹)
- ستیز با درون (۱۳۸۳)
- شغال (۱۳۸۴)
- منفی هجده (۱۳۸۶)
- آخرین حرف (۱۳۸۷)
- اشک و سکوت (۱۳۹۰)
- مسلخ (۱۳۹۵)
- ازدواج جنجالی (۱۴۰۰)
تهیهکنندگی (انتخابی):
- مجروح جنگی
- اشک و سکوت
- مسلخ
- ازدواج جنجالی
- ماهرخ (تلهفیلم ۱۳۹۴) و چند اثر دیگر
تدوین (انتخابی):
- سریال هدف (۱۳۷۳)
- مجروح جنگی (۱۳۷۷)
- لوکوموتیوران (۱۳۷۹)
- ستیز با درون (۱۳۸۳)
- شغال (۱۳۸۴)
- پارمیدا (۱۳۸۸)
- آتشبس بیمارستان (۱۳۸۸)
- سرزمین من سرسبز بود (۱۳۹۰)
- اشک و سکوت (۱۳۹۲)
- ماهرخ (۱۳۹۴)
- مسلخ (۱۳۹۵)
- جد خوب من (۱۳۹۷)
طراحی صحنه:
- مجروح جنگی (۱۳۷۷)
- لوکوموتیوران (۱۳۷۹)
- شغال (۱۳۸۴)
آثار برجسته و بازخوردهای مردمی
از میان آثار نصیری، فیلم «مسلخ» (۱۳۹۵) با بازی نیما شاهرخشاهی، نرگس محمدی، پرستو صالحی و مینا دلشاد، از نظر مخاطبان عمومی بالاترین امتیاز را کسب کرده و به نوعی نقطهٔ اوج کارنامهٔ او در سالهای اخیر به حساب میآید. «شغال» (۱۳۸۴) با بازی ساسان فرخنیا و آناهیتا نعمتی و «منفی هجده» نیز از دیگر فیلمهایی هستند که نام اصغر نصیری را به عنوان کارگردان در ذهن مخاطبان سینما ثبت کردهاند.
میراث یک سینماگر چندوجهی
اصغر نصیری در طول بیش از سه دهه فعالیت، در تقریباً تمام شاخههای فنی و هنری سینما حضور داشت. او نه تنها کارگردان و تهیهکننده بود، بلکه تدوینگر قابلی نیز به شمار میرفت و در طراحی صحنه هم دستی داشت. این تنوع مهارت، او را به یکی از نادرترین نمونههای «سینماگر همهفنحریف» در سینمای پس از انقلاب ایران تبدیل کرد.
درگذشت زودهنگام اصغر نصیری درحالی رخ داد که هنوز پروژهٔ «ازدواج جنجالی» (۱۴۰۰) او در یادها تازه بود و بسیاری امیدوار بودند شاهد آثار بیشتری از این فیلمساز پرکار باشند.
جامعهٔ سینمایی ایران یکی از اعضای سختکوش و چندوجهی خود را از دست داد. روحش شاد و یادش گرامی.
