سینمای اصغر فرهادی همیشه صحنه نمایش جزئیاتی است که در زندگی روزمره از کنارشان ساده میگذریم، اما در فروشنده، این جزئیات به لطف حضور دو ستاره تکرارنشدنی، به یک طوفان عاطفی تبدیل شدند.
وقتی از تماشای بازی شهاب حسینی و ترانه علیدوستی صحبت میکنیم، در واقع درباره جادوی «نگاهها» و «سکوتها» حرف میزنیم؛ جایی که کلمات کم میآورند و هنر بازیگری آغاز میشود. فروشندهتنها یک فیلم نیست، بلکه کالبدشکافی ترس، غیرت و فروپاشی آرام یک انسان است که با الهام از نمایشنامه کلاسیک آرتور میلر، به قلب تهران معاصر نفوذ میکند.
دو قطب نفوذناپذیر؛ شهاب و ترانه
شهاب حسینی در «فروشنده» با شخصیت «عماد»، استانداردهای بازیگری در سینمای ایران را جا به جا کرد. او به قدری درونی و دقیق خشم فروخورده یک مرد آرام را به تصویر کشید که داوران جشنواره کن را مجاب کرد نخل طلای بهترین بازیگر مرد را به او بسپارند؛ افتخاری که برای اولین بار در تاریخ سینمای ما برای یک بازیگر مرد رقم خورد.
در مقابل، ترانه علیدوستی با نقش «رعنا»، تجسمی از آسیبپذیری و در عین حال قدرت بود. او به ما نشان داد که چگونه یک حادثه میتواند روح انسان را خراش دهد، اما همچنان انسانیت و بخشش را در اولویت قرار دهد. شیمی میان این دو بازیگر که پیش از این در «درباره الی» و «شهرزاد» امتحان خود را پس داده بود، در این فیلم به اوج پختگی رسید و مخاطب را با هر لرزش صدایشان، با خود همراه کرد.
ترانه علیدوستی؛ فراتر از یک ستاره
ترانه علیدوستی از همان ۱۷ سالگی با «من ترانه ۱۵ سال دارم»، ثابت کرد که قرار نیست صرفاً یک بازیگر باشد؛ او به نمادی از وقار، هوشمندی و انتخابهای سختگیرانه در تاریخ سینمای ایران تبدیل شد.
تاثیر او تنها به پرده نقرهای محدود نمیشود؛ او همواره صدای طبقات مختلف و دغدغههای اجتماعی بوده است. اخیراً نیز انتشار مستندی از زندگی و تجربیات او، جنبه دیگری از شجاعت او را نمایان کرد. در این مستند ترانه با صداقتی ستودنی از ابتلا به یک بیماری پوستی حاد پرده برداشت که ناشی از استرس و فشارهای عصبی بود. تماشای زنی که سالها زیباترین تصاویر را از او در ذهن داشتیم، در حالی که از ضعفهای جسمانی و دردهای پنهانش میگوید، نه تنها از ابهت او کم نکرد، بلکه او را در چشم مخاطبانش به انسانی واقعیتر، ملموستر و صدالبته شجاعتر تبدیل کرد.
