چرا «زن روز» مهناز افشار را نباید تماشا کنیم

برنامه زن روز مهناز افشار چیزی فراتر از یک مسابقه مد ساده است؛ این یک پدیده رسانه‌ای، یک دماسنج فرهنگی و یک نمونه مطالعاتی بی‌نظیر از وضعیت تولید محتوا برای مخاطب ایرانی است. این برنامه که در استانبول تولید و با حضور چهره جنجالی مهناز افشار به عنوان مجری روی آنتن می‌رود، از همان ابتدا با یک فرمول حساب‌شده پا به میدان گذاشت: جانشینی برای رئالیتی‌شوی پرحاشیه «عشق ابدی»، استفاده از یک فرمت امتحان‌پس‌داده ترکی و توزیع بر بستر یوتیوب!

چرا نباید «زن روز» را تماشا کنیم؟

«زن روز» همزمان یک سرگرمی جذاب و یک بازتولیدکننده کلیشه‌های زن‌ستیزانه است. در مقام یک منتقد، وظیفه ما کالبدشکافی این پدیده است تا بفهمیم آیا با یک اثر پیشگام روبرو هستیم یا یک محصول تجاری مبتذل!

تهیه‌کنندگان برنامه که تجربه «عشق ابدی» را در کارنامه دارند، به خوبی می‌دانند که جنجال، بازدید می‌آورد. درگیری‌های شرکت‌کنندگان، داوری‌های بی‌رحمانه و تنش‌های دائمی، موتور محرک اصلی برنامه است. «زن روز» یک سرگرمی خالص از جنس «لذت گناه‌آلود» (Guilty Pleasure) است. شما ممکن است آن را برای نقد مد تماشا نکنید، اما بدون شک درام‌های انسانی و حواشی داوران شما را پای صفحه نگه می‌دارد.

۱. بازتولید کلیشه‌های مردسالارانه و سمی

مهم‌ترین و قانع‌کننده‌ترین دلیل برای تماشا نکردن این برنامه، ترویج آشکار ایدئولوژی‌های مضر است. وقتی داوری مانند شیرین مقدم به شرکت‌کننده‌ای می‌گوید «تو چربی‌های بدنت را نمی‌بینی؟»، این دیگر نقد مد نیست؛ بلکه خشونت کلامی و شرم از بدن است. این برنامه به جای به چالش کشیدن استانداردهای زیبایی سنتی، همان نگاه مردسالارانه و زن‌ستیزانه‌ای را تقویت می‌کند که مد جهانی سال‌هاست برای عبور از آن تلاش می‌کند.

۲. یک کپی بی‌روح و فاقد اصالت

«زن روز» یک کپی تقریباً بی‌نقص از برنامه ترکی «Doya Doya Moda» است، تا جایی که حتی در همان لوکیشن فیلم‌برداری شده است. این تقلید صرف، هویتی ایرانی از برنامه گرفته و آن را به یک محصول وارداتی و بی‌زمینه تبدیل کرده است. «استایل ایرانی» که در برنامه به نمایش گذاشته می‌شود، بیشتر یک فانتزی دیاسپوریک است تا بازتابی واقعی از خلاقیت و سبک پوشش زنان در داخل ایران!

۳. کیفیت پایین تولید و عدم تخصص

فراتر از نقد محتوایی، برنامه از نظر فنی نیز ضعیف است. اجرای پراشتباه و غیرحرفه‌ای مهناز افشار، داوری‌های سلیقه‌ای و غیرکارشناسانه (به‌جز پدرام علیزاده که اغلب تنها صدای منطقی هیئت داوران است) و تمرکز بر درام به جای محتوای تخصصی، تماشای برنامه را برای مخاطبی که به دنبال یک برنامه مد باکیفیت است، به تجربه‌ای ناامیدکننده تبدیل می‌کند.

حکم نهایی: تماشا یا تحریم؟

«زن روز» یک پارادوکس کامل است: برنامه‌ای که در ظاهر برای رهایی و ابراز وجود زنان ساخته شده، اما در عمل همان کلیشه‌های محدودکننده را بازتولید می‌کند. این برنامه نمادی از وضعیت فعلی رسانه‌های دیاسپوریک است که میان پاسخ به نیاز مخاطب و افتادن در دام جنجال برای کسب درآمد سرگردان هستند.

تصمیم برای تماشا کردن یا نکردن به خود شما بستگی دارد. اگر به دنبال یک سرگرمی پرحاشیه هستید و می‌خواهید در مرکز داغ‌ترین بحث‌های فرهنگی روز قرار بگیرید، «زن روز» خوراک مناسبی برای شماست. اما اگر به دنبال برنامه‌ای هستید که به درک شما از مد بیفزاید و پیام‌های فرهنگی مترقی و توانمندساز داشته باشد، بهتر است وقت خود را جای دیگری سرمایه‌گذاری کنید. میراث «زن روز» نه استایل‌های ماندگار، بلکه جنجال‌هایی خواهد بود که آفرید و گفتگوهایی که به راه انداخت.