دنیس یرای اکرت آینسا (Dennis Yerai Eckert Ayensa)، معروف به دنیس اکرت (Dennis Eckert)، نامی است که در سالهای اخیر بارها در سرتیتر اخبار ورزشی ایران دیده شده است. این فوتبالیست خوشاستایل که ریشهای ایرانی-اروپایی دارد، به عنوان یکی از گزینههای جذاب برای تقویت خط حمله تیم ملی ایران، به ویژه برای جام جهانی ۲۰۲۶ مطرح شده است. دنیس که در پست مهاجم مرکزی، وینگر چپ و مهاجم دوم بازی میکند، فوتبالیستی فیزیکی و ماهر در نبردهای هوایی است و کارنامه پرباری در لیگهای معتبر اروپایی دارد.
دنیس در ۹ ژانویه ۱۹۹۷ (۲۰ دی ۱۳۷۵) در شهر بن آلمان متولد شد. او محصول یک خانواده چندفرهنگی است؛ پدری ایرانی-آلمانی (که احتمالاً نام خانوادگی درگاهی دارد) و مادری اسپانیایی از منطقه گالیسیا. این ترکیب باعث شده تا او واجد شرایط بازی برای سه کشور آلمان، اسپانیا و ایران باشد. اگرچه او سابقه یک بازی برای تیم زیر ۱۹ سال آلمان را دارد، اما در سطح بزرگسالان هنوز پیراهن هیچ تیم ملیای را نپوشیده و همین موضوع امیدها را برای ایرانی شدنش زنده نگه داشته است.
مشخصات شخصی و ویژگیهای فردی
- تاریخ و محل تولد: ۹ ژانویه ۱۹۹۷ (۲۰ دی ۱۳۷۵) در بن، آلمان
- قد : ۱۸۳ سانتیمتر
- وزن: حدود ۸۰ کیلوگرم
- پست تخصصی: مهاجم نوک، وینگر چپ، مهاجم دوم
- ویژگیهای فنی: راستپا، فیزیکی، قدرتمند در نبردهای هوایی و سرزنی
- زبانها: مسلط به آلمانی، انگلیسی و اسپانیایی (آشنایی با کلمات ابتدایی فارسی)
- خانواده سرشناس: برادرزاده آناهیتا درگاهی (بازیگر مشهور ایرانی) و برادر جوئل اکرت (فوتبالیست شاغل در کانادا)
- همسر: مری براون مدل (در اینستاگرام با آیدی _marybraun فعال است)
- تاریخ ازدواج: ۱ ژوئن ۲۰۲۲ (۱۱ خرداد ۱۴۰۱)
- ظاهر: موهای کوتاه تیره، چهرهای با تلفیق ویژگیهای اروپایی و خاورمیانهای، معمولاً بدون ریش یا با ریش کم
- اینستاگرام: dennis_yerai
مسیر پرفراز و نشیب در فوتبال اروپا
اکرت فوتبال را خیلی زود و از ۴ سالگی آغاز کرد. او در آکادمیهای مطرحی همچون افسی کلن، آلمانیا آخن و بوروسیا مونشنگلادباخ پرورش یافت. اولین تجربه جدی و حرفهای او در سال ۲۰۱۵ با تیم دوم مونشنگلادباخ رقم خورد. اما شاید نقطه عطف اولیه دوران او، انتقال به سلتاویگو اسپانیا بود؛ جایی که توانست طعم بازی در لالیگا را بچشد و حتی مقابل تیمهایی مثل اسپانیول به میدان برود.
مسیر او با انتقال قرضی به اکسلسیور هلند و گلزنی در اردیویزیه ادامه یافت، اما درخشش اصلی او در بازگشت به آلمان و تیم اینگولشتات بود. دنیس در این تیم با ۷۸ بازی، ۲۵ گل و ۱۵ پاس گل، نقشی کلیدی در صعود تیمش به بوندسلیگا ۲ داشت. پس از آن، او راهی بلژیک شد و به تیم یونیون سن ژیلواز پیوست. در آنجا علاوه بر گلزنی در لیگ قهرمانان اروپا و لیگ اروپا، توانست قهرمانی جام حذفی و سوپر کاپ بلژیک را نیز به ویترین افتخاراتش اضافه کند.
دنیس اکرت در حال حاضر (تا سال ۲۰۲۸) با باشگاه استاندارد لیژ بلژیک قرارداد دارد و پس از یک دوره قرضی موفق، قراردادش دائمی شده است.
آمار عملکرد باشگاهی (خلاصه تا اوت ۲۰۲۵)
| دوره زمانی | باشگاه | لیگ/رقابت |
|---|---|---|
| ۲۰۱۵-۲۰۱۷ | مونشنگلادباخ بی | رگیونالیگا |
| ۲۰۱۷-۲۰۱۹ | سلتاویگو (تیم اصلی و بی) | لالیگا و دسته دو |
| ۲۰۱۹ | اکسلسیور (قرضی) | اردیویزیه هلند |
| ۲۰۱۹-۲۰۲۲ | اینگولشتات | لیگا ۳ و بوندسلیگا ۲ |
| ۲۰۲۲-۲۰۲۵ | یونیون سن ژیلواز | لیگ برتر بلژیک |
| ۲۰۲۴ تاکنون | استاندارد لیژ | لیگ برتر بلژیک |
رویای پوشیدن پیراهن تیم ملی و چالشهای اداری
داستان پیوستن دنیس اکرت به تیم ملی ایران، ترکیبی از علاقه و موانع اداری است. او بارها در مصاحبهها از شناختش نسبت به تیم ملی ایران و کیفیت بازیکنان لژیونر ایرانی صحبت کرده است. دنیس حتی ۵-۶ سال پیش سفری به تهران داشته و علاقه زیادی به فرهنگ پدری خود نشان داده است. ارتباط فامیلی او با آناهیتا درگاهی و آشنایی دورادور با اشکان دژاگه (از طریق ازدواج سابق عمهاش) نیز او را به فضای فوتبال ایران نزدیکتر کرده است.
با این حال، تا دسامبر ۲۰۲۵، هنوز این انتقال نهایی نشده است. امیر قلعهنویی، سرمربی تیم ملی، تایید کرده که پرونده او پیگیری شده است، اما فدراسیون فوتبال برای صدور مجوز بازی، نیاز به تایید نهایی اصالت ایرانی او دارد. ظاهراً گره اصلی کار، درخواست فدراسیون برای دریافت پاسپورت پدر دنیس و انجام تست DNA است تا تمامی شبهات برطرف شود. برخی گزارشها نیز از دخالت دلالان و پیچیدگیهای غیرفوتبالی در این پرونده خبر میدهند.
دنیس اکرت با پیراهن شماره ۱۰ یا ۱۱ و با حمایت اسپانسرش نایکی، همچنان در فوتبال اروپا میدرخشد. هواداران فوتبال در ایران منتظرند ببینند آیا این مهاجم گلزن که آخرین شانسهایش را برای حضور در جام جهانی تجربه میکند، بالاخره موفق میشود بروکراسی اداری را پشت سر بگذارد و با پیراهن “تیم ملی” به میدان برود یا خیر.
