ایام فاطمیه که از راه میرسد، دلهای عاشقان اهل بیت (ع) به دنبال پناهگاهی امن و آرام میگردد. در میان تمام روضهها و نوحهها، گاهی یک عبارت کوتاه، تمام بار غم و امید شیعه را به دوش میکشد. “چادرت را بتکان” فقط یک نوحه نیست؛ بلکه تمنای قلبی فرزندانی است که چشم امیدشان به دستان مهربان و پهلوشکستهی مادر است.
شهادت حضرت زهرا (س)، تنها سوگ یک بانو نیست؛ بلکه سوگ انسانیت و مظلومیت است. در این ایام، ما به یاد مادری اشک میریزیم که با وجود تمام دردها و رنجهای جسمانی، لحظهای از دعا برای دیگران (“الجار ثم الدار”) غافل نشد. این نوحه، روایتگر همین مهربانی است؛ روایتی که میگوید حتی خاکِ نشسته بر چادر این مادر، میتواند رزق و روزیِ معنوی تمام عالم را تامین کند. وقتی میگوییم “چادرت را بتکان”، یعنی ای مادر، حتی اگر توانی برایت نمانده، با همان خستگی، نگاهی به ما کن که نگاه تو تمام دارایی ماست.
نوحه چادرت را بتکان با نوای محمدحسین پویانفر
.
…
نوحه چادرت را بتکان با صدای حاج مهدی رسولی
.
چادرت را بتکان
روزی ما را بفرست…
ای که روزیه دو عالم؛ همه از چادرت توست…
مادر جان مادر جان…
من از خاکِ پای تو، سر بر ندارم
مگر لحظه ای که دگر سر ندارم!
مادر جان مادر جان…
مگیر از سرم؛ سایه ی چادرت را…
پناهی از این خیمه بهتر ندارم…
مادر جان مادر جان…
بگیر از سرِ لطف؛ جان مرا هم
ببخشا اگر جان دیگر ندارم!
مادر جان مادر جان…
بخوانم به فرزندیت؛ که امیدی به غیر از دعاهای مادر ندارم
فاطمه سوگند به پاکی تو؛ بیرقِ ما چادر خاکی تو
التماس دعا
