محمدرضا بذری، از مداحان سرشناس مازندران و کشور، در سال ۱۳۶۰ در شهرستان بابل به دنیا آمد. او اصالتاً بابلی است و در زادگاه خود سکونت دارد. بذری در گفتوگویی درباره آغاز فعالیت خود گفته است که از نوجوانی و حدود سالهای ۱۳۷۲ تا ۱۳۷۳، کار مداحی را در هیئت محل خود، هیئت قمر بنیهاشم، آغاز کرده است. او در آن دوران گاهی نوحههای سینهزنی و گاهی زنجیرزنی میخواند تا اینکه با هیئت انصارالحسین مسجد قهاریه بابل آشنا شد و با فضای عزاداری به سبک هیئتی امروزی بیشتر آشنا گردید.
بیوگرافی محمدرضا بذری
بذری اگرچه مسیر مداحی خود را عمدتاً خودجوش و به فضل اهلبیت (ع) میداند، اما خود را از محضر بزرگانی همچون حاج سید قاسم زنجانیان و حاجآقا محسنزاده بهرهمند دانسته است. او در زمینه اشعار نیز گاهی دست به قلم میبرد، اما غالباً از شاعران آیینی مازندران بهره میگیرد و گاهی خود نیز آهنگسازی میکند.
شغل محمدرضا بذری
شغل اصلی او مداحی نیست؛ بذری کارمند فرودگاه ساری است و بیش از چهار سال مسئولیت روابط عمومی فرودگاههای مازندران را نیز بر عهده داشته است. او تحصیلات خود را تا دیپلم تجربی ادامه داده و در حال حاضر دانشجوی علوم و معارف قرآنی است. بذری متأهل است و دارای دو فرزند به نامهای محمدمهدی و زینب میباشد. او ورزشهایی مانند شنا و گاهی فوتبال را دنبال میکند.
بذری تاکنون چندین بار توفیق مداحی در محضر رهبر معظم انقلاب را داشته است؛ او اولین بار در مراسم دیدار سالانه مداحان به مناسبت میلاد حضرت زهرا (س) در حسینیه امام خمینی (ره) به مداحی پرداخت و پیش از آن نیز در مراسم دیدار رهبر انقلاب با دانشجویان و دانشآموزان به مناسبت ۱۳ آبان، دعوت به اجرای مراسم شده بود. او درباره مداحی در حضور رهبر انقلاب گفته است که با وجود استرس و اضطراب اولیه، آرامشی خاص بر او حاکم شده و این توفیق را بینظیر توصیف کرده است.
مرثیهای برای «آقای شهید ایران»
محمدرضا بذری در مراسم وداع و تشییع پیکر «قائد شهید امت» (رهبر فقید انقلاب) در مصلای امام خمینی (ره) تهران، با اجرای نوحهای سوزناک، حال و هوای مراسم را آکنده از اندوه و دلدادگی کرد. وی در بخشی از نوحه خود با زمزمه «آقای من! بعد از تو پاییز پُر از دردیم…» احساسات عزاداران را برانگیخت و حاضران با اشک، سینهزنی و همنوایی، این مرثیه را همراهی کردند. تصاویر پرشور این مداحی در رسانههای مختلف بازتاب گستردهای یافت و بذری به عنوان یکی از مداحانی که در آن روزهای سخت، مرثیهای ماندگار بر زبان راند، شناخته شد.
