امشب آسمان ایران صحنهای شگفتانگیز را تجربه میکند؛ ماه خونین، پدیدهای که در آن ماه در سایهی زمین فرو میرود و با رنگی سرخ و رمزآلود بر آسمان میدرخشد. نگاهها همه به آسمان دوخته شده تا شاهد لحظهای باشند که طبیعت، با سکوت و شکوه خود، روایتی دیگر از عظمت کیهان به ما نشان میدهد.
اما این تصویر، ذهن بسیاری را به سفری در زمان میبرد؛ به اردیبهشت ۱۴۰۲، زمانی که آسمان اصفهان درخششی متفاوت داشت. آن شب، ماه کامل همچون آینهای نقرهای بر فراز شهر میتابید و زایندهرود پر آب چون ریسمانی فیروزهای در دل تاریکی شب، نور ماه را در دل موجهایش میشکست.
خیلیها دوربین به دست، بر پلهای تاریخی ایستادند و قابهایی جاودانه ثبت کردند؛ ماهی که در اوج زیبایی خود قرار داشت، و رودی که سرشار از زندگی و امید میجوشید. آن تصاویر به سرعت در شبکههای اجتماعی دست به دست شدند، نه فقط برای شکوه ماه، بلکه برای نماد بودنِ زایندهرود پرآب؛ نمادی از خاطرههای جمعی، امیدها و حسرتها.
امروز که نام زایندهرود بار دیگر بر سر زبانهاست این بار به خاطر حواشی برگزاری کنسرت در بستر خشک آن بازگشت به آن شب پرستاره بیش از همیشه دلنشین است. ماه کاملِ دو سال پیش، زایندهرود پر آب و شور مردم، همه و همه یادآور لحظههاییاند که طبیعت و فرهنگ دست به دست هم داده بودند تا به ما بگویند: زیبایی، همیشه جایی در انتظار دیده شدن است.
این ویدئوهای زیبا از صفحه آقای محمد سلطانی عکاس و پژوهشگر اصفهانی به آدرس msoltanix برگرفته شده است.





1 نظر
مهسا
مرسی از متن خوبتون🙏🏻