گاهی قلم برای نوشتن از قهرمانانی که پیش از رسیدن به فصل بلوغ ورزشیشان پرواز میکنند، به لرزه میافتد. امروز جامعه ورزش ایران در سوگ امیرمحمد اسمعیلی، ملیپوش ۱۷ ساله و نابغه واترپلو نشسته است؛ جوانی که قرار بود سالها برای این مرز و بوم افتخار بیافریند، اما دست تقدیر در پی یک سانحه رانندگی تلخ، او را از دنیای توپ و آب گرفت.
میراثی به رنگ نقره؛ از تهران تا سکوهای آسیایی
امیرمحمد اسمعیلی تنها یک نام در لیست تیم ملی نبود؛ او تجسم تلاش و اراده بود. این ورزشکار بااخلاق تهرانی که از کودکی با عشق به واترپلو قد کشیده بود، با تمرینات مستمر توانست پیراهن مقدس تیم ملی را بر تن کند. نقطه اوج درخشش او در اسفندماه ۱۴۰۲ (مارس ۲۰۲۴) رقم خورد؛ جایی که در شهر کلارک فیلیپین، همراه با تیم ملی جوانان ایران نایبقهرمان آسیا شد و مدال نقره را به سینه زد.
آن مدال نقره، در واقع وعدهی طلاهای نابی بود که مربیانش در آیندهی درخشان او میدیدند. مربیانی که امروز به جای هدایت او در استخر، باید با خاطرات تعهد و استعداد بینظیرش وداع کنند.
نبردی سخت در سکوت کما
چند روز پیش، حادثهای هولناک در جاده، مسیر زندگی این قهرمان را تغییر داد. امیرمحمد پس از تصادف، روزهایی دشوار را در حالت کما سپری کرد. با وجود تمام تلاشهای کادر درمان و دعای خیر دوستان و خانواده، جراحات وارده سنگینتر از توان او بود و سرانجام این استعداد ۱۷ ساله، جامعه ورزش را در بهتی عمیق فرو برد و به دیار باقی شتافت.
پژواک غم در جامعه ورزشهای آبی
تایید این خبر توسط فدراسیون شنا، شیرجه و واترپلوی ایران، موجی از اندوه را در فضای مجازی و حقیقی به راه انداخت. از پیامهای رسمی تا تکجملههایی مثل “روحش شاد” که توسط کاربران نوشته شده، همگی نشان از یک سوگ ملی برای فرزندی دارد که زود رفت.
این حادثه تلخ، بار دیگر به ما یادآوری میکند که سرمایههایی همچون امیرمحمد، چقدر گرانبها و در عین حال در برابر حوادث رانندگی آسیبپذیر هستند. ایمنی در رانندگی، تنها یک قانون نیست، بلکه صیانت از آرزوهای ملتی است که چشم به شکوفایی این جوانان دوختهاند.
ما ضمن عرض تسلیت به خانواده محترم اسمعیلی و تمامی همرزمان او در تیم ملی واترپلو، آرزو میکنیم که یاد و خاطره این قهرمان جوان همواره در تاریخ ورزش ایران زنده بماند.
